Er zijn veel verhalen van vrouwen en mannen die zich aangetrokken voelen tot iemand van hetzelfde geslacht en die vertellen van het geluk dat ze daarin vinden. Voor ons zijn deze verhalen een getuigenis van de Schepper die mensen heeft aangelegd op liefde en als geschenk geeft aan elkaar. Tegelijkertijd horen wij ook veel andere verhalen: over de moeite die het geeft om jezelf te accepteren; over de drempel om uit de kast te komen; over het gebrek aan acceptatie van familie, vrienden of medechristenen; over de pijn omdat de lijn van de geslachten niet wordt doorgegeven, of omdat je lichaam niet overeenkomt met hoe je jezelf voelt; over kerken die relaties niet zegenen en mensen buitensluiten omwille van hun liefde. Die verhalen wijzen naar de gebrokenheid  van ons leven en ons samenleven en ze voeden ons verlangen naar de tijd dat alles nieuw en goed wordt. Volgens ons is de kerk de plaats om de mooie en de moeizame verhalen, de verhalen van geluk en ongeluk te delen. De kerk is de gemeenschap waar het geluk van mensen wordt gevierd, de gebrokenheid gedeeld, en waar verlangd wordt naar de toekomst die komt. Zo wordt iets zichtbaar van het nieuwe en het goede van ons leven en ons samenleven.

We realiseren ons dat de acceptatie van homoseksuelen in de kerk en in de samenleving moeilijk kan zijn voor mensen die “bijbelgetrouw” willen zijn. In de Bijbel staan teksten die negatief lijken te spreken over homoseksualiteit. Echter, wij  kunnen de Bijbel als geheel niet lezen als een boek dat homo’s en lesbo’s de ontplooiing van hun seksualiteit zou beletten en dat mensen daarom opsluit in een levenslange worsteling met hun diepste verlangens en gevoelens. God laat zich in de Bijbel juist kennen als schepper van ieder die leeft en als bevrijder van alles wat mensen klein en gevangen houdt. De Bijbel is een Woord ten leven, een richtlijn voor het leven in het land van belofte waar mensen in vrijheid mogen leven voor Gods aangezicht. Elke uitleg die mensen opnieuw een juk oplegt, die hen belemmert om zichzelf te zijn en om te leven in liefde, kan daarom niet naar Gods bedoeling zijn.

In plaats van Gods bevrijding is vaak de schepping als uitgangspunt genomen voor het denken over homoseksualiteit. ‘Man en vrouw schiep God hen’ (Gen. 1,28). Dat wordt dan als orde voor alle menselijke seksualiteit genomen, in plaats van als eerste indicatie voor de diversiteit die kenmerkend is voor de mensheid geschapen naar Gods beeld. Zo wordt heteroseksualiteit de norm. Maar juist theologisch gezien moet deze norm doorbroken worden. In Christus is immers man noch vrouw, evenmin als jood of Griek, slaaf of vrije, en homo of hetero (vgl. Gal. 3,28). Vaste tegenstellingen worden opengebroken, gangbare identiteiten worden gerelativeerd. Dat betekent geen homogeniteit maar een erkenning van diversiteit. Neem al die verschillende mensen die één zijn in Christus eens in gedachten, en de conclusie kan niet anders zijn dan dat de kerk als lichaam van Christus een queer gemeenschap is. Daarbinnen bestaat niet één geldige norm behalve die van de liefde (vgl. 1 Kor. 12-13). Zo kan ook seksuele diversiteit in de kerk en in de samenleving positief worden gewaardeerd. Niet de biologische vraag waar homoseksualiteit vandaan komt en hoe het verklaard kan worden is theologisch van belang, maar de ethische vraag waar homoseksuele relaties toe leiden. Dragen ze bij aan liefde en trouw onder mensen, verrijken ze onze samenleving, maken ze iets zichtbaar van het Rijk van God op aarde? Zo ja, dan geloven wij dat daar waar liefde heerst, de Eeuwige zegenend aanwezig is.